Ζούμε στην εποχή του … παραλόγου!

01/03/2017 11:08Views: 58

verginis-4

ΑΡΘΡΟ- ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ Δρ. ΞΕΝΟΦΩΝΤΑ ΒΕΡΓΙΝΗ

 

Τι να πιστέψει κανένας και ποιον; Ψάχνεις να βρεις την αλήθεια η κάποια αλήθεια και κολυμπάς στα ψέματα. Ψάχνεις γύρω σου να βρεις το έργο μέσα στα λόγια … και βρίσκεις σκουπίδια! Ψάχνεις να βρεις το υπαρκτό και χάνεσαι στην ανυπαρξία! Πως κατάντησε η σημερινή κοινωνία σ’ αυτό το τόπο; Αναρωτιέσαι, αναρωτιέμαι, αναρωτιόμαστε…Αποφεύγουμε να κοιταχτούμε! Τα μάτια μας κοιτάζουν το χώμα… αντί να κοιταζόμαστε κατάματα! Τι άραγε μας εμποδίζει να βλεπόμαστε στο φως και κινούμαστε στη νύχτα των ονείρων μας;

Συνήθως αποφεύγω να σχολιάζω την επικαιρότητα πριν καθίσει ο κουρνιαχτός και πριν επιβεβαιωθεί η αλήθεια! Όμως, μπορείς πάντα ν’ ακολουθείς αυτό το κανόνα; Μήπως τελικά είναι αργά την άλλη μέρα; Γιατί τα γεγονότα έρχονται απανωτά και συνεχώς σ’ αφήνουν πίσω και τελικά χάνεσαι στις μνήμες σου! Και τότε… σου μένει να κυνηγάς τα «παρελθόντα» αντί τα «μελλούμενα», οπότε αντί να προχωράς μπροστά … γυρίζεις πίσω!

Κάποτε για να συνεννοηθούμε χρειαζόμασταν μια ματιά και δύο κουβέντες… και ο «λόγος» μας αρκούσε να γινόμαστε πιστευτοί. Δεν χρειαζόμασταν λόγια πολλά και «όρκους»! Το «ΝΑΙ» και το «ΟΧΙ» ήταν καθαρές απαντήσεις και οι λέξεις είχαν νόημα και περιεχόμενο! Ο σεβασμός στον άνθρωπο και η εθνική υπερηφάνεια ήταν όροι ζωής αδιαπραγμάτευτοι, που χαρακτήριζαν άτομα, άρχοντες και κοινωνία!

Σήμερα, δεν είσαι σίγουρος για τίποτε: για όσα διαβάζεις, για όσα ακούς, για όσα σου υπόσχονται, ακόμα κι αν σου ορκίζονται, γραπτά ή προφορικά, επίσημα ή ανεπίσημα. Κάθε φορά ακούς από «επίσημα χείλη» εξαγγελίες και υποσχέσεις… και κάθε φορά εξαπατάσαι και επαναλαμβάνεις τη παροιμία «…όπου ακούς πολλά κεράσια κράτα και μικρό καλάθι»! Πόσο, στ’ αλήθεια, έγινε φτωχότερη η κοινωνία μας σε σοβαρότητα και υπευθυνότητα…!

Δυστυχώς, όλοι έχουμε εγκλωβιστεί «στη παγίδα ρευστότητας» της πολιτικής προπαγάνδας και του αμοραλισμού! Και το χειρότερο μεγαλώνουμε τη νέα γενιά σ’ ένα κόσμο ανυπόληπτο και αναποτελεσματικό!

Τι φταίει άραγε; Φταίει η μοίρα και το κακό το ριζικό μας; Φταίει η παιδεία της συμπεριφοράς μας; Φταίει ο τυχοδιωκτισμός και η έλλειψη στόχων και προορισμών; Φταίει ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί; Φταίει η μικρή τοπική κοινωνία ή φταίει η ανοργάνωτη Πολιτεία; Φταίνε οι πολίτες ή οι άρχοντες της Πολιτείας ή και οι δύο;

Σε όλα αυτά τα ερωτηματικά, ας δώσει ο καθένας την απάντησή του! Ας αναλογιστεί τη προσωπική του ευθύνη και ας εκτιμήσει και αξιολογήσει τη προσωπική του διαδρομή στα μονοπάτια της ζωής. Ας αναλογιστεί το έργο και τη προσφορά του! Ας ταξιδέψει με τις αποσκευές των πραξεών του, κι ας κάνει την αναφορά του! Ο καθένας μας γράφει την ιστορία του με πράξεις και παραλείψεις, με επιτυχίες και αποτυχίες! Και έχει σημασία η αναφορά του καθενός μας. Γιατί οι νέες γενιές θα αναφέρονται στα «πεπραγμένα» των προηγούμενων και θα διδάσκονται και θα διδάσκουν. Ιδιαίτερη δε σημασία έχει η «αναφορά» εκείνων που ηγούνται της Ομάδας, της Τοπικής Κοινωνίας, του Επίσημου Φορέα τη Εξουσίας, του Κυβερνήτη της Χώρας! Για σκεφτείτε για μια στιγμή, τι θα λένε άραγε, οι μελλοντικοί πολίτες αυτής της χώρας όταν θα διαβάζουν τα «πεπραγμένα» της Κυβέρνησης της χώρας και ειδικότερα εκείνων που υφαίνουν τη μοίρα και το μέλλον αυτού του τόπου! Είμαι βέβαιος πως θα δυσκολευτούν να κατανοήσουν το περιεχόμενο των «λεγομένων» και κυρίως τη συνέπεια των «υποσχέσεων» της!

Άλλο τόσο, είμαι βέβαιος, πως ο λαϊκισμός και η ανευθυνότητα αυτών που σήμερα Κυβερνούν θα είναι παράδειγμα προς αποφυγής.

Δυστυχώς ζούμε στην εποχή του παραλόγου.