Στη μέγκενη της πολύπλευρης κρίσης

23/05/2018 17:30Views:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Γράφει ο Κώστας Λ. Χρήστος .    

Φιλόλογος – συγγραφέας

 

 

«Η Ευρώπη χωρίς την Ελλάδα
θα είναι μια Ευρώπη χωρίς
πιστοποιητικό γεννήσεως»
Ζισκάρ Ντε Στεν

Τούτη η χώρα, η οποία κατοικείται εδώ και χιλιάδες χρόνια από μια φυλή που η μοίρα της έταξε μέσα από μακροχρόνιους και σκληρούς αγώνες να θέσει τα θεμέλια του ευρωπαϊκού πολιτισμού κι όχι μόνο, βρέθηκε εδώ και μια οκταετία περίπου στο κέντρο της δίνης του κυκλώνα που προκάλεσαν, φαινομενικά και κατά τα λεγόμενα, υπέρτερες οικονομικά δυνάμεις με σκοπό να την εξαντλήσουν οικονομικά, να την ταπεινώσουν και να τη δώσουν βορά σε άγρια αρπακτικά που δεν ορρωδούν σε καμιά αντίσταση που ορθώνεται απέναντί τους. Στην πραγματικότητα όμως, λαός και κράτος, δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών για την περιπέτεια που βίωσε και βιώνει ακόμα η χώρα μας.
Και βέβαια, το ερώτημα που ετέθη εξ αρχής, σε ό,τι αφορά στα αίτια της πολύπλευρης και βαθιάς κρίσης και που πλανάται ακόμα εν πολλοίς στη σκέψη όλων των Ελλήνων, είναι το «τις πταίει» γι αυτή την κατάντια μας. Ποιοι είναι δηλαδή οι πραγματικοί υπαίτιοι αυτού του ξαφνικού κι αναπάντεχου κατρακυλίσματος που ενέσκηψε στη χώρα μας, με τις όποιες οδυνηρές συνέπειες για το σύνολο της κοινωνίας και που τελειωμό δεν έχουν. Και οι απαντήσεις αμφιλεγόμενες, πολυδιάστατες, αντικρουόμενες, βάσιμες κι αβάσιμες.
Για μένα αυτή η άθλια σημερινή κατάσταση ήταν αναμενόμενη και κατά καιρούς, σε σχετικά άρθρα μου, είχα προσημάνει τις μαύρες μέρες που περίμεναν τη χώρα μας, εάν δεν παίρναμε τα αναγκαία εκείνα μέτρα την κατάλληλη στιγμή, δρώντες ως «Προμηθείς», που θα αποσοβούσαν την επαπειλούμενη από τότε περιπέτεια του λαού μας.
Και δε χρειάζεται να είναι κανείς προφήτης για να προβλέψει μελλούμενες συμφορές σ΄αυτή εδώ τη χώρα που από το 1830 κι εντεύθεν την διοικούσαν άνθρωποι που με την
αλόγιστη και την συμφεροντολογική πολιτική τους έμοιαζαν περισσότερο απόγονοι των κοτζαμπάσηδων. Και γίνομαι πιο σαφής διατυπώνοντας και τον προβληματισμό μου .
Πώς είναι δυνατόν να ελπίζεις σ΄ ένα καλύτερο μέλλον όταν κανένας ηγέτης, μεταπολεμικά τουλάχιστον, δεν έβαλε ως προτεραιότητα την ΠΑΙΔΕΙΑ αυτού του λαού που σκοπίμως, κατ΄εμέ, έμεινε απαίδευτος για να ποδηγετείται πιο εύκολα από τα πιράνχας της πολιτιστικής κληρονομιάς μας και του υλικού μας πλούτου; ΄Ενας λαός που δε διαβάζει, που δε γνωρίζει την πραγματική του ιστορία, που δεν ενημερώνεται σωστά, που δεν καθοδηγείται απ΄ τους πνευματικούς ανθρώπους καθότι αυτοί διαβιώνουν σαν να έχουν μετοικήσει από τώρα «στα νησιά των μακάρων», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Πλάτων στην Πολιτεία του, που παρασύρεται συνάμα στις επιλογές του από στρατευμένους δημοσιογράφους, οι οποίοι διαστρεβλώνουν την ενημέρωση για ίδιον όφελος κι εξυπηρετούν συμφέροντα των εργοδοτών τους, αυτός ο λαός, λοιπόν, είναι σίγουρα καταδικασμένος να τρώει συνεχώς χαστούκια και κάποιες φορές να λέει κι ευχαριστώ στους δημίους του. Και είναι μαθηματικά βέβαιο πως ένας λαός αμόρφωτος, φοβισμένος, φανατισμένος και οικονομικά εξαντλημένος δε μπορεί να συμβάλλει στην πρόοδο της χώρας του και γίνεται το εύκολο άθυρμα στις ασυγκράτητες βουλιμίες ντόπιων και ξένων, όταν μάλιστα όλα γύρω του αλλάζουν καθημερινά με μεγάλη ταχύτητα και νομοτελειακά του προκαλούν σύγχυση και ζάλη.
Πώς είναι δυνατόν να ελπίζεις σ΄ ένα λαμπρότερο μέλλον αυτής της χώρας όταν, από τη σύσταση ακόμα του νεοελληνικού κράτους, οργίαζε ο νεποτισμός, το βόλεμα των «ημετέρων», η καταπάτηση για ιδιωτική εκμετάλλευση της υπέροχης νησιώτικης, παράκτιας και ορεινής ελληνικής γης, χωρίς κανένας να πληρώνει και να λογοδοτεί για την παρανομία του; Πόσα δισεκατομμύρια, αλήθεια, χάθηκαν από τα κρατικά ταμείο από όλους αυτούς τους πάμπλουτους κυρίους που με τις πολιτικές τους διασυνδέσεις και προπαντός με τους κρατικούς λειτουργούς παρανομούσαν ασυστόλως και διασπάθιζαν εντελώς ατιμώρητα κι εκ του ασφαλούς το δημόσιο χρήμα;
Πώς είναι δυνατόν να περιμένεις την ευημερία του ελληνικού λαού όταν μέσα από ένα διάτρητο και καλά καμουφλαρισμένο φορολογικό σύστημα η πλειονότητα των φορολογουμένων διέφευγε – και ίσως διαφεύγει και σήμερα- με άρνηση να πληρώσει τα αναλογούντα; Πώς, αλήθεια, όταν οι κατέχοντες τα υψηλά εισοδήματα, από την απελευθέρωση ακόμα από τους Τούρκους, είχαν κάνει αξίωμα την προσωπική τους ευμάρεια και με τη δύναμη που διαθέτουν λυμαίνονταν χρόνια τώρα τον εθνικό μας πλούτο κι έβγαζαν τα ασημικά της χώρας σε καλά φυλασσόμενους «επίγειους παραδείσους»; Διερωτώμαι μήπως, μέσα στην ψύχρα μας, εδώ χρειαζόταν η τιμωρία μας από τους Ευρωπαίους ινστρούχτορες και το ΔΝΤ. Οι καταστάσεις στη χώρα μας, σε όλους σχεδόν τους κοινωνικούς τομείς και πέραν κάθε αμφιβολίας, είχαν γίνει πια ανεξέλεγκτες με ένα κράτος αδύναμο κι άβουλο να χειραγωγήσει την παρανομία κι ασυδοσία.
Πώς είναι τέλος δυνατόν να ευημερήσουμε, όταν δεν υπάρχει δικαιοσύνη και αξιοκρατία στην κοινωνία μας, όταν επικρατεί το δίκαιο της πυγμής κι όχι ο δίκαιος λόγος, όταν στον υλικό και ηθικοπνευματικό πολιτισμό μας(γράμματα, τέχνες, αθλητισμό κλπ.) προϊστανται, διαχρονικά θα έλεγα, άνθρωποι χωρίς αξιόλογο έργο και κάποτε αμφίβολης ηθικής υπόστασης, και στους οποίους το μόνο τους ενδιαφέρον είναι το άτομό τους και η αέναη προβολή τους απ΄τα ΜΜΕ; Πώς δηλαδή να γυρίσει ο ήλιος όταν το κράτος δεν επενδύει στις ηθικοπνευματικές αξίες και δεν αξιοποιεί όλα εκείνα τα δυναμογόνα στοιχεία του λαού μας που αγαπούν την πατρίδα μας, που τους αρέσει η συλλογική πρόοδος κι ευημερία, που «δε βολεύονται» με τη διαφθορά, και την ασυδοσία, που δεν θέλουν η πατρίδα τους «να είναι σε άλλους πτωχή και σε άλλους πλουσία» κατά πώς θα ΄λεγε κι ο Μακρυγιάννης;
Αν και διαφαίνεται ότι σύντομα θα αρχίσει να ορθοποδεί η χώρα μας και να βγαίνει από το σκοτεινό τούνελ σε ξέφωτο, φρονώ πως τώρα χρειάζεται η συνολική του λαού μας συνεισφορά κι απόφαση.
Η κατάσταση έχει φτάσει πια στο απροχώρητο και χρειάζονται αποφασιστικά και δραστικά μέτρα προς τη σωστή κατεύθυνση για να ανορθώσουμε την οικονομία μας και το κύρος της χώρας μας, την οποία θα παραδώσουμε στα παιδιά μας. Χρειάζεται πανεθνική αφύπνιση και ενεργοποίηση «των αρίστων», για να μην την πληρώνει πάντα η ευσυνείδητη εκείνη μερίδα του λαού μας που κάποιοι τον θέλουν πάντα πτωχό και πάντα προδομένο.
Και γίνεται, νομίζω, σαφές ποιες είναι αυτές οι υπέρτερες δυνάμεις που ταπείνωσαν τη χώρα μας, που ντρόπιασαν τους Έλληνες κάνοντάς τους , για μια ακόμα φορά από την απελευθέρωση, ζητιάνους στις πόρτες των ισχυρών της γης, στους οποίους δάνεισαν τον πολιτισμό μας οι πανάξιοι κάποτε πρόγονοί μας. Κι αμφιβάλλω αν οι κυρίως υπεύθυνοι για το ντροπιαστικό αυτό κατάντημα της χώρας μας που τόσο στοίχισε στη διαβίωση και αξιοπρέπεια του λαού μας, θα λογοδοτήσουν κάποτε και θα τιμωρηθούν δεόντως για το πολύπλευρο βούλιαγμά μας.
Και βέβαια δεν έφταιξαν μόνο η Μέρκελ ή ο Σόιμπλε, ή ο Σαρκοζί ή το ΔΝΤ ή άλλες ξένες σκοτεινές δυνάμεις που θέλουν το κακό μας. Φταίει για μένα πρωτίστως «το κακό μας το κεφάλι», όπως θα μας έλεγε και πάλι ο Βάρναλης, αν ζούσε.
Τι κι αν ο Εγγονόπουλος έγραφε «Μπολιβάρ! είσαι ωραίος σαν Ἐλληνας»! Τι κι αν ο Ζισκάρ Ντε Στεν πρόσφατα είπε «πως η Ευρώπη χωρίς την Ελλάδα δεν έχει πιστοποιητικό γεννήσεως»! Τι κι αν ο Γκαίτε είπε: «ό, τι είναι ο νους και η καρδιά για τον άνθρωπο, είναι η Ελλάδα για την ανθρωπότητα»! Τι κι αν ο Νίτσε είπε κι αυτός πως «Οι αρχαίοι ΄Ελληνες είναι οι αθάνατοι διδάσκαλοι της ανθρωπότητας»! Τι ακόμα κι αν, ανάμεσα σε αμέτρητους τόσους άλλους πνευματικούς ανθρώπους, ο Κικέρωνας έγραψε: “ Nihil Graecia humanius, nihil sanctius( δεν υπάρχει κάτι πιο ανθρώπινο και πιο ιερό από την Ελλάδα) ! Τι…και τόσα άλλα τι…
Αντίθετα, εμείς οι Νεοέλληνες, διεγράψαμε απ΄ τη μνήμη μας όλους αυτούς τους επαινέτες μας και ξεχάσαμε τις ένδοξες σελίδες της μακραίωνης ιστορίας μας. Βάλαμε μόνοι μας, σαν ιδανικοί αυτόχειρες, τη θηλιά στο λαιμό μας ως απότοκο του ωχαδερφισμού, του καιροσκοπισμού, της ασυγκράτητης κερδοσκοπίας, της απαιδευσίας και της αβελτηρίας που μας διακρίνει, και με τα οποία κακά ενδοκατοικούντες κρυψίνοι τύποι αλλά και ανίκανοι στο «διοικείν την χώραν» και χωρίς αιδώ τεχνηέντως μας εμπότισαν επί δεκαετίες. Κάνανε τον περήφανο λαό μας μόνο «λαό για τα πανηγύρια», λένε κάποιοι- κι ευτυχώς από αυτά έχουμε πολλά…
Κι έρχονται και σε μένα με λύπη, πολλές φορές στο νου μου, τα χαρακτηριστικά παρακάτω λόγια του δικαστή Ν. Κέλλυ, τον οποίο δεκαπενταμελής επιτροπή από επιστήμονες τον βράβευσε ομόφωνα για τον καλύτερο χαρακτηρισμό, σε διαγωνισμό που έγινε στην Ουάσινγκτον, με τη συμμετοχή ενός και πλέον εκατομμυρίου ατόμων, για την καλύτερη παρουσίαση της ψυχολογίας ενός λαού:
«Μπροστά στο δικαστήριο της αδέκαστης ιστορίας, γράφει ο δικαστής, ο Έλληνας αποκαλύφθηκε πάντοτε κατώτερος από τις περιστάσεις, αν και από διανοητική άποψη, κατείχε πάντοτε τα πρωτεία. Ο Έλληνας είναι ευφυέστατος αλλά και εγωιστής, δραστήριος αλλά και αμέθοδος, φιλότιμος αλλά γεμάτος προλήψεις, θερμόαιμος, ανυπόμονος αλλά και πολεμιστής. Έκτισε τον Παρθενώνα και αφού μέθυσε από την αίγλη του, τον άφησε αργότερα να γίνει στόχος των έριδων, ανέδειξε το Σωκράτη για να τον δηλητηριάσει, θαύμασε τον Θεμιστοκλή για να τον εξορίσει, υπηρέτησε τον Αριστοτέλη για να τον καταδιώξει, γέννησε το Βενιζέλο για να τον δολοφονήσει. Έκτισε το Βυζάντιο για να το εκτουρκίσει, έφερε το 21 για να το διακυβεύσει, δημιούργησε το 1909 για να το λησμονήσει. Τριπλασίασε την Ελλάδα και παραλίγο να τη θάψει. Κόπτεται τη μία στιγμή για την αλήθεια και την άλλη μισεί αυτόν που αρνιέται να υπηρετήσει το ψέμα. Παράξενο πλάσμα, ατίθασο, περίεργο, εγωπαθές και σοφόμωρο, ο Έλληνας. Λυπηθείτε τον, θαυμάστε τον αν θέλετε. Κι αν μπορείτε προσπαθήστε να τον ταξινομήσετε.”
Επιλογικά θα ήθελα να πω πως δεν ξέρω αν ο Κέλλυ ανακάλυψε κι αποτύπωσε το DNA μας. Για ένα πάντως είμαι σίγουρος. Πως η Ιστορία κατέδειξε ότι ο ΄Ελληνας είναι δαιμόνιος. Κι αυτό το φοβερό δαιμόνιο που κατέχει «εν δυνάμει» χρειάζεται τον κατάλληλο χειριστή για να το αναδείξει, να το καλλιεργήσει και να μεγαλουργήσει. Τίποτα άλλο.-