Μουντιάλ Βραζιλίας 2014: Tο μόνο που… θυμάμαι!

28/07/2014 10:57Views: 19

ΣΕΛ 32 1294

 

Του Σωτήρη Κων. Κάτσενου, Δημοσιογράφος

 

 Αν το ποδόσφαιρο, ο βασιλιάς των σπορ, είναι ένας τρόπος να σκέφτεσαι τα μικρά της ζωής, το Μουντιάλ, είναι ένας άλλος τρόπος να γνωρίζεις τα έθνη, να κατανοείς την κουλτούρα τους, τους ψυχισμούς τους, τα θέλω τους,τις φοβίες τους. Το Μουντιάλ δεν είναι τίποτε άλλο από το μέτρο της ηλικίας μας, από ένας πολύχρωμος χρονομέτρης.Αλήθεια, μήπως οι περισσότεροι από τους ανθρώπους δεν είναι αυτοί που τοποθετούνσημαντικάγεγονότατης ζωής τουςσεσυγκεκριμένες διοργανώσεις της παγκόσμιας αυτής γιορτής; Όπως για παράδειγμα, πόσο χρόνων ήταν, στο Μεξικό το 1986, πως έγραφαν πανελλήνιες εξετάσεις, στην Ιταλίατο1990,πωςυπηρετούσαν τηνπατρίδα,στη Γερμανία το 1974 και πως παντρεύτηκαν βλέποντας αγώνες, από τις Η.Π.Α.το 1994!
Το Μουντιάλ του 2014, από τις 14 του Ιούλη, ανήκει πια στο παρελθόν. Η καρδιά του ποδοσφαίρου έπαψε να χτυπά στη Βραζιλία, στο χόρτο και στις κερκίδες του Μαρακανά, του ΣανΠάολο, τουΚαστελάο, τουΜινεϊράο καιτων άλλων γηπέδων στη χώρα της σάμπας και του καφέ. Εκεί, όπου το ποδόσφαιρο υμνήθηκε όσο πουθενά αλλού στον κόσμο, εκεί, στη χώρα που γεννήθηκε ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής του κόσμου, ο Πελέ, εκεί, που ακόμα δεν έχει στεγνώσει το χορτάρι από τα δάκρυα του πληγωμένου της σταρ, του Νεϊμάρ, εκεί, που τώρα τη θέση τους, παίρνουν οι θύμησες!
Το Μουντιάλ λοιπόν τελείωσε και όσο περνάνε οι ώρες το σύνδρομο της στέρησης θα χτυπάει κόκκινο! Προσπαθώντας να ταξινομήσω αυτά που είδα, τώρα που τα έχω φρέσκα στο μυαλό μου, θα προσπαθήσω να ξεχωρίσω και να σημειώσω αυτά που μου έμειναν, χωρίς «υψηλή» ανάλυση, απλά και μόνο για να «τρέχω» στο μέλλον και να θυμάμαι –ίσως,το μόνο που θέλω να θυμάμαι – από το φετινό καλοκαίρι.


Ο Νικητής: HΓερμανία, χωρίς να είναι κλάσεις ανώτερη από τους αντιπάλους της, (όσο κι αν έριξε εφτά γκολ στη Βραζιλία και έφτιαξε μια μυθική εικόνα σε πολύ κόσμο), δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία, ότι ήταν η πιο σταθερή και η πιο ομάδα σε όλη τη πορεία του Μουντιάλ.Νομίζω, ότι δίκαια πήρε την κούπα. Πειθαρχημένη ομάδα, χωρίς σταρ, αλλά έχοντας παίχτες με τσαγανό και ψυχή. Η εικόνα του Σβάϊνστάιγκερ τα λέει όλα!

Ο ηττημένος: Βλέποντας μόνο τον τελικό, δεν θα ήταν άδικο να είχε κερδίσει η Αργεντινή, η οποία εκτός από το δοκάρι του Ιγκουαϊν στο 45’ είχε και τις πιο δυνατές ευκαιρίες να σημειώσει γκολ και νακαθαρίσει από νωρίς τοματς.ΑςόψονταιόμωςοιΜέσσι,Ιγκουαϊν,Παλάσιο και Αγκουέρο.
Οι χαμένοι: Αν πούμε ότι είδαμε την «χειρότερη Βραζιλία όλων των εποχών», δεν θα απείχαμε και πολύ από την αλήθεια. Μια ομάδα χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Με παιδική άμυνα, ανύπαρκτο κέντρο και κακή επίθεση, θύμιζε «ομάδα – καφενείο»που έκανε ξεμούδιασμα στιςπαραλίες της «ΚόπαΚαμπάνα»!Για την Ιβηρική εκπροσώπηση (Ισπανία και Πορτογαλία), τι να πει κανείς. Πλήρης απογοήτευση, ιδιαίτερα από την Ισπανία. Ήταν θέμα κούρασης, κορεσμού ή κάτι άλλο; Αποτελεί ερώτημα, δίχωςαπάντησηόμως. Αντίθετα, η Πορτογαλία το πάλεψε, αλλά με ρόστερ φτωχό και αδύναμο και με έναν Κριστιάνο τραυματία προσπάθησε και απέφυγε τα χειρότερα.
Οι εκπλήξεις: Με πρώτη στον πίνακα, την Κόστα Ρίκα. Όχι ότι έπαιξε τη φοβερή μπάλα, αλλά πάντα μου αρέσουν οι ομάδες που παλεύουν. Που τα δίνουν όλα. Που συνδυάζουν την αυτοθυσία, την προσπάθεια και πουφυσικάέχουνκαιτην τύχημε τομέρος τους. Το ίδιο θα πω και για την Χιλή, για την οποία θα προσθέσω, ότι άξιζε για πολύ περισσότερα. Η Χιλή, έδειξε ότι ήταν μια ομάδα με πολύ μέταλλο και επειδή στο Μουντιάλ, αξία έχουν και οι λεπτομέρειες, θα μπορούσε να αποτελέσει την σούπερ έκπληξη της διοργάνωσης. Το ίδιο θα μπορούσα να πω και να τεκμηριώσω με απόλυτη αντικειμενικότητα και για την Ελλάδα. Είναι αυτές οι «ρουφιάνες» οι λεπτομέρειες, που σε βάζουν στον πειρασμό να πεις, γιατί όχι κι η Ελλάδα!
Οι απαρατήρητοι: Μα ποιοι άλλοι,από τους Άγγλους και τους Ιταλούς! Οι μεν Άγγλοι, ήταν απογοητευτικοί οι δε Ιταλοί, παρά την πρώτη τους νίκη δεν κατάφεραν να πάρουν ένα Χ,παρότι θεωρούνται αυθεντίες και είναι οι πρώτοι διδάξαντες το κατενάτσιο. Αυτή βέβαια που με εξέπληξε αρνητικά, ήταν η ομάδα της Ρωσίας.
Η Διαιτησία: Εδώ τώρα, τι να πεις! Αν πεις, ότι το κάθε Μουντιάλ έχει τη δική του «παράγκα», θα πούνε ότι είσαι προβοκάτορας, Ας είναι. Το γεγονός είναι, ότι είχαμε κι εδώκακές διαιτησίες.Και πιθανότατα κάποιες αλλοίωσαν αποτελέσματα.Σε πολλά ματς ησκληρότητα και τα βίαια μαρκαρίσματα δεν τιμωρήθηκαν, με τους διαιτητές να φαίνονται διστακτικοί να βγάλουν ακόμη καιτην κίτρινη κάρτα.
Οι προπονητές: Ο Σάντος, ο Φαν Χάαλ και ο Ζαμπέγια άντε και ο Λεβ, αν και με τέτοια Γερμανία ο προπονητήςπερισσεύει.ΟΦερνάντο, γιατί ανέβασε την εθνική μας ένα – δυο κλικ πιο πάνω στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα, καταφέρνοντας να έχει ίσως την καλύτερη και πιο γρήγορη άμυνα που είχε ποτέ η Ελλάδα. Ο Φαν Χάαλ και ο Σαμπέγια, γιατί παρουσίασαν ίσως τις πιο καλοδουλεμένες ομάδες. Ομάδες,που άλλαζαν συνεχώς τα συστήματά τους, παρουσιάζοντας πάντα το καινούριο. Ο Φαν Χάαλ, κατάφερε να ελαχιστοποιήσει της αδυναμίες της Ολλανδίας, ακολουθώντας την τακτική του Φάντροκ, φτιάχνοντας μια αξιόπιστη Ολλανδία έχοντας ως φυσικούς ηγέτες της τον ΦανΠέρσι και τονΡόμπεν. Από την άλλη, ο Σαμπέγια δεν σου γέμιζε το μάτι, αλλά αποδείχτηκε πονηρή αλεπού. Έφτιαξε μια
τρομερά καλοστημένη ομάδα χωρίς να βασίζεται αποκλειστικά στον Μέσι και αντιμετώπισε στον τελικό, στα ίσια,τη μεγάλη Γερμανία χάνοντας στις λεπτομέρειες.
Παίκτες: Νόιερ, Ντε Φράι, Κρος και Ρόμπεν, ποιον
να πρωτοδιαλέξεις και ποιον ν’ αφήσεις. Χούμελς, Γκαράι, Σαμπαλέτα και Λάμ, Ματσεράνο, Ροντρίγκεζ και Μίλλερ, Ντι Μαρία, Φαν Πέρσι και Ρόμπεν μερικά από τα αστέρια που έλαμψαν στο Μουντιάλ της Βραζιλίας. Θα μπορούσα να αναφέρω και άλλα ονόματα γιατί το αξίζουν. Δεν θα μπω όμως στον πειρασμό της ονοματολογίας. Απλά, θα σημειώσω, ότι αν και είχαμε πολλά γκολ στο Μουντιάλ αυτό, προσωπικά, δενυπήρξε το μεγάλο φορ, εκτός του γερόλυκου Μίροσλαβ Κλόζε, που με τα 16 του γκολ, μπήκε στο “πάνθεον” της ιστορίας.
Μου έλειψε, δηλαδή, ένας Φαν Βάστεν, ένας Λίνεκερ, ένας Ρονάλντο.

Ιδιαίτερες στιγμές: Ήταν πολλές και ξεχωριστές. Ποια να πρωτοαναφέρεις. Λίγες, λόγω χώρου. Όπως, τον ματωμένο Σβαϊνστάιγκερ,τον τραυματισμό του Νεϊμάρ,τον χορό τωνΚολομβιανών,το κλάμα του Νταβίντ Λουίς, το τάκλιν του Ματσεράνο, την δαγκωματιά του Σουάρεζ καιτο σύνθημα των Αργεντίνων.
Τι με συγκίνησε, τι θα θυμάμαι: Κλείνοντας, το μικρό αυτό αφιέρωμα, δεν μπορώ να μην αναφερθώ σε κάποια πράγματα που θα ήθελα να θυμάμαι. Κι αυτά, είναι οι μεταδόσεις. Και δεν μιλάω
για την ΝΕΡΙΤ και τους διάφορους σχολιασμούς, προσκεκλημένων και μη. Μιλάω για την τηλεοπτική κάλυψη που όμοιά της μέχρι σήμερα δεν υπήρξε. Ήταν με μία λέξη και μάλιστα με κεφαλαία
ΑΡΙΣΤΗ. Σωστά ριπλέι, πολλές και συναρπαστικές στιγμές από τις κερκίδες, φαντασμαγορικά πλάνα, μέσα και έξω από τα γήπεδα. Από την έξοδο των ομάδων,την ανάκρουση των εθνικών ύμνων μέχρι
και τους ατέλειωτους πολύχρωμους πανηγυρισμούς καθώς και το εκπληκτικό φινάλε, όλα ήταν μαγευτικά και ονειρεμένα. Κρατάω την εικόνα και το “σολάρισμα” του αγαπημένου  μου Κάρλο Σαντάνα, στο φινάλε της διοργάνωσης, να μου θυμίζει το Μουντιάλ της Βραζιλίας καιταυτόχρονα να με συντροφεύει μέχρι το επόμενο Μουντιάλ της Ρωσίας